نقد اين حديث به راستى چه عاملى باعث شد كه عايشه ، از دستور پيامبر ( ص ) - كه قرآن ، اطاعت از او را واجب شمرده و كلامش را مطابق با وحى مىداند ، سرپيچى كند و به جاى على ( ع ) ، ابو بكر را صدا بزنند ؟ و آيا سكوت پيامبر ( ص ) ( چنانچه در حديث ششم ، مطرح شده ) ، به علّتى جز حضور نداشتن على ( ع ) بوده است ؟ هنگامى كه به برخى ديگر از كتب مكتب خلفا ، مراجعه مىكنيم ، پاسخ اين سؤال را مىيابيم ، چنان كه احمد در مسند خود ، در ادامهء حديث ششم ، آورده است : پيامبر ( ص ) سرش را بالا آورد و على ( ع ) را نديد . پس سكوت كرد . « 1 » و نيز اين كلام عايشه در حديث هشتم كه مىگويد : « باور نداشتم كه مردم ، كسى را كه بعد از پيامبر ( ص ) ، جانشين او مىشود ، دوست بدارند » ، چه معنايى دارد ؟ اگر مقصود ، جانشينى و وصايت در امر رهبرى است ، به گفتهء برخى مورّخان : « عموم مهاجران و انصار ، شك نداشتند كه صاحب امر [ حكومت ] و وصىّ پيامبر ( ص ) بعد از آن حضرت ، كسى جز على ( ع ) نيست » . « 2 » علاوه بر اين ، آيا صِرف نماز خواندن به جاى پيامبر ( ص ) ، نشانهء جانشينى در امر رهبرى و امامت امّت است ؟ ! اگر چنين باشد ، پس ابن امّ مكتوم ، براى اين كار ، در اولويت قرار دارد ؛ زيرا در بسيارى از جنگ‌ها ، پيامبر ( ص ) او را جانشين خود [ در مدينه ] قرار مىداد تا با مردم ، نماز بخواند .

--> ( 1 ) . مسند ابن حنبل ، ج 1 ، ص 356 . در نتيجه ، علّت سكوت پيامبر ( ص ) ، عدم حضور امير مؤمنان ( ع ) بوده است . ( 2 ) . الأخبار الموفّقيات ، ص 580 .